Een voorgesprek? Ja, natuurlijk.

Een voorgesprek? Ja, natuurlijk.

Een telefoontje van de uitvaartverzorger met de vraag: ‘Wil jij een voorgesprek doen?’
Zij heeft de wensen van de uitvaart besproken of ik het afscheid in de aula wil vormgeven? Lang denk ik er niet over na. Ja, natuurlijk. We wisselen de nodige informatie en het telefoonnummer van de dochter uit.

Ik neem contact op en noteer de datum om herinneringen met hem, de persoon wie hij is en zijn leven met elkaar te delen. Alsof zijn ziek zijn niet genoeg is, pakt het wereldwijde virus ook hem en zijn gezin. Een nieuwe afspraak op dezelfde dag, maar exact 55 jaar later dan de eerste ontmoeting tussen hem en de liefde van zijn leven, is gemaakt.

Een opluchting

We zitten aan de grote tafel, waarop tulpen voor vrolijkheid en voorjaarskriebels zorgen. Voor een oprecht en open gesprek, stel ik soms confronterende maar eerlijke vragen. De antwoorden geven de harde realiteit weer, maar zijn ook luchtig, grappig, zonder franje, vol liefde, verdrietig, mooi en bijzonder, warm en ingetogen. Het voorgesprek bezorgt hem een gevoel van opluchting om dit samen met zijn gezin te doen en het vooraf geregeld te hebben. Een bevrijding, zoals hij het zelf noemt. Stille aanwezige emotie is voelbaar zonder woorden. Kostbaar. Met ‘mooie bagage’ vertrek ik. Het in memoriam wil hij graag lezen. Alles in mij zegt dat haast geboden is.

Geen toekomst

Na een regenachtige schrijfdag, fiets ik de volgende, frisse maar zonnige ochtend op weg naar de tweede ontmoeting in drie dagen tijd. De woorden van het voorgesprek in het in memoriam en in persoonlijke woorden gegoten, zoals die uitgesproken worden tijdens de ceremonie, in mijn tas. Mijn gedachten dwalen. Hoe voelt het voor hem als zijn eigen woorden, opgeschreven door een ‘vreemde’, vertaald in zijn levensverhaal aan hem worden voorgelezen? Wetende dat er geen toekomst meer is en dat deze woorden tijdens zijn afscheid in de aula klinken. Wetende dat hetgeen nu in intieme setting wordt verteld, ontroert en raakt op de plek waar we het kwetsbaarst zijn. Waarschijnlijk heel intens, maar enorm betekenisvol voor hem dit samen met zijn gezin te doen.

Opgestoken duim

De sfeer is warm en gemoedelijk. De ‘hoofdrolspeler’ zit voor het raam met uitkijk op straat. Een deken bezorgt hem behaaglijke warmte. We nemen rondom hem plaats. Koffie, thee, een koekje. Op zijn verzoek lees ik voor uit eigen werk. Eigen werk, zijn verhaal. De emotie van de toehoorders is van een niet te omschrijven waarde. Een lach, een traan. Zijn opgestoken duim en brede lach zeggen veel. Zeggen, zonder woorden, alles.

Ik pak mijn fiets, kijk opzij en zwaai. Van achter het raam zwaait hij terug. Ontroerd, dankbaar en rijk aan een onschatbare ervaring houd ik dit beeld vast. De wind waait door mijn gedachten.

Ook een voorbespreking bij leven? Neem gerust contact met mij op. Ik ga graag in gesprek.


*geplaatst met toestemming